از نشانه هاي اين فرقه گيسوي بلند است که آن را سنّت رسول الله مي دانند. آنان با شارب (سبيل)، بسيار مخالف هستند و امام علي (عليه السلام) را کرم الله وجهه مي گويند؛ چون هرگز بت پرستي نکرد. بسياري از مشايخ نقشبنديه ايران و ديگر فرقه هاي صوفيه، از علوم اسلامي بي بهره اند.

خواجه بهاءالدين محمد بن محمد اويسي بخاري مشهور به شاه نقشبند، متولد روستاي « قصر عارفان » در يک فرسنگي شهر بخارا، به سال 718 قمري و متوفا در همانجا به سال 791 قمري است. وي گرچه دست پرورده سيد امير کلال (772 قمري) بود، اما در واقع اويسي و مستفيد از روحانيت صوفي « خواجه عبدالخالق غجدواني » است. شاه نقشبند، سه اصل به اصول هشتگانه غجدواني افزود و با الهام از روح او، مأمور به تلقين « ذکر خفي » شد و ذکر جهر را منسوخ کرد.

در اين فرقه، سالک مبتدي بايد 11 اصل ذيل را رعايت کند :

1. هوش در دم      

2. نظر بر قدم      

3. سفر در وطن    

4. خلوت در انجمن     

5. يادکرد      

6. بازگشت      

7. نگاهداشت       

8. يادداشت      

9. وقوف زماني       

10. وقوف عددي      

11. وقوف قلبي

يکي از مرشدان و بزرگان نقشبندي، شاه غلامعلي عبدالله دهلوي (1240- 1158هـ. ق) است. ضياءالدين ابوالبهاءخالد ذوالجناحين شهروزي (1242- 1193 هـ.ق) با راهنمايي يکي از مريدان او در سال 1222هـ.ق به دهلي در هندوستان مي رود و پس از يکسال، با أخذ طريقه و اجازه ارشاد از شاه عبدالله، به کردشتان باز مي گردد و به ارشاد و تبليغ طريقه نقشبندي مي پردازد. يکي از جانشينان بسيار معروف خالد « شيخ عثمان سراج الدين نقشبندي » است که او در سال 1195 هـ .ق در روستاي (ته ويله) در کردستان عراق متولد شد و پس از رسيدن به سن بلوغ، به تحصيل علوم ديني پرداخت. وي براي ادامه تحصيل علوم ديني، چند سالي را هم در بغداد ماندگار شد و در سال 1228 هـ.ق در شهر سليمانيه عراق به عنوان اولين خليفه خالد، اجازه خلافت و ارشاد گرفت. شيخ عثمان، پس از جند سال به اورامان (هه ورامان) برمي گردد و در روستاي مسقط الرأس خويش و گاهي در مناطق اطراف آن، تا سال وفاتش (1283هـ.ف) به ارشاد مشغول مي شود. شيخ عثمان شش فرزند پسر داشت که چهار نفر آنها و همچنين نوه هاي وي، به مقام خلافت و ارشاد رشيدند.

سلسله فرقه نقشبنديه به شرح ذيل است :

حضرت محمد (صلي الله عليه وآله وسلم)

ابوبکر

سلمان

قاسم بن محمد بن ابوبکر

و بنابر قولي امام جعفر صادق (عليه السلام)

از نشانه هاي اين فرقه گيسوي بلند است که آن را سنّت رسول الله مي دانند. آنان با شارب (سبيل)، بسيار مخالف هستند و امام علي (عليه السلام) را کرم الله وجهه مي گويند؛ چون هرگز بت پرستي نکرد. بسياري از مشايخ نقشبنديه ايران و ديگر فرقه هاي صوفيه، از علوم اسلامي بي بهره اند.

در اين فرقه کارهاي خارق العاده از جمله خوردن مهتابي و سيخ زدن به بدن و رياضت هاي طولاني رواج دارد.

منبع:سایت محاکمه

  مطالب مرتبط:فرقه های صوفی گری در ایران

  آشنایی با فرقه قادریه

---------------------------------------

بازاریابی بین المللی

برای دیدن مقالات تجارت الکترونیک اینجا کلیک کنید

برای دیدن مطالب هتر سینما در این وبلاگ اینجا کلیک کنید

برای دیدن مقالات "ترینها" اینجا کلیک کنید

برای شناخت تاریخ باستان اینجا کلیک کنید